Historia banków spółdzielczych

Banki spółdzielcze Polsce wywodzą się z założonych jeszcze w okresie dwudziestolecia miedzywojenngo banków ludowych i banków samopomocy, które tworzone były między innymi przez kupców, rzemieślników i rolników. Po zakończeniu drugiej wojny światowej, działające w Polsce banki spółdzielcze były poddawane w dużym stopniu kontroli państwa, a następnie praktycznie całkowicie pozbawione jakiejkolwiek autonomii i przekształcone w oddziały Banku Gospodarki Żywnościowej. Banki spółdzielcze wcale nie chciały tak łatwo poddać się władzy i jej nakazom. Wobec tego proces pozbawiania tych banków autonomii przebiegał w dość skomplikowany i złożony sposób. Sprzeciwiali się temu dyrektorzy banków, którzy jednak starali się utrzymać względną autonomie. Ponadto banki spółdzielcze podlaegaly dwu różnym ustawom, czyli prawu bankowemu i prawu spoeldzielczemu. Mimo tych wszystkich trudności i komplikacji, ostatecznie powstał w Polsce system zwarty, który pozwolił bankom spoledzielczym na znalezienie miejsca dla swojej dzialaności. Bank spoledzielczy, pod postacią Banku Gospodarki Żywnościowej, zajmował się kredytowaniem sektora panstwoego i spółdzielczego, który funkcjnowal wówczas na wsi. W pewnym stopniu bank społdzileczy zajmował się również kredytowaniem i obsługą rolnictwa indywidualnego. Była to obsługa biurokratyczna, polegająca na wypełnienia odgórnych zaleceń.